Doorgaan naar hoofdcontent

Lente in de Oostvaardersplassen

De Oostvaardersplassen blijft mij trekken dus ben ik ervandaag weer eens geweest met Jos. Ons laatste bezoek van dik een jaar geleden viel wat in de regen, maar vandaag scheen de zon en was het volop lente. En of het nou aan die zon lag, de vakantie of aan die schitterende film "De nieuwe wildernis"  (vast het laatste), ik heb nog nooit zoveel bezoekers gezien in de Oostvaardersplassen.


We hadden afgesproken om negen uur bij het vernieuwde bezoekerscentrum en daar was nog maar net een plekje vrij om de auto te parkeren. Voorbij het bruggetje naar De Driehoek lag een vosje te zonnen. Het diertje was absoluut niet schuw en kwam snel poolshoogte nemen. Duidelijk gewend aan mensen.






Iets schuwer waren de vogeltjes in de bomen en struiken.





Sommige vogeltjes waren nog nesten aan het bouwen...




...terwijl meerkoeten en ganzen al jongen hebben.



 
Bij een groepje Konikpaarden zijn we in het gras gaan zitten. Het duurde niet lang of een van de jongere paarden kwam rustig bij ons staan grazen.




De grote jongens deden aan krachtpatserij.

Eerst ga je dwars voor de ander staan: "je kan niet om mij heen".

Dan hap je naar de benen met een vriendschappelijke beet.

En als ze naar jouw benen happen dan trek je die gewoon terug.

En uiteindelijk steiger je hoger dan die ander om te laten zien dat jij de baas bent.

Tegen de middag besloten we nog een kijkje te nemen bij de Lepelaarsplassen. Daar staat een vogelkijkhut waar vaak IJsvogels worden gezien. Toen we naar binnen stapten gebeurde precies dat waar je altijd op hoopt als je zo'n hut instapt: er zat al een IJsvogeltje te wachten op zijn (haar) stokje!

Eerst kregen we het mannetje te zien, te herkennen aan een donkere "ondersnavel".

Een half uurtje later kwam het vrouwtje voorbij. Vrouwtjes hebben een oranje "ondersnaveltje".



De andere kant van de hut bood uitzicht op een reigersnest. Drie jongen staken af en toe een kopje omhoog. De zwakste had nu al een achterstand en liet zich amper zien.



De Oostvaardersplassen maakte zijn reputatie weer waar: altijd weer een verrassing wat je tegenkomt!

Reacties

  1. Hoi Vincent,
    Leuk dat blog van jou, heb het net even gelezen.
    Grappig dat we elkaar wel 'kenden' van Flickr, maar vanmiddag elkaar in de hut ontmoet :). Fijne zondag en tot ziens weer ergens in de polder.
    groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey Vincent,

    mooi verslag weer van een mooie tocht! Het blijft een heerlijk gebied en prachtige hobby. En pure noodzaak om af en toe 'de kop eens flink leeg te maken' :)

    Mooie platen weer!

    grtz Jos

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel erg mooi! Ik ben echt super trots op u! U verdient meer likes op de foto! I

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hallo Sietske, bedankt voor je like!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Poollicht in Nederland

* foto's aangevuld op 23-09-2017
Poollicht ontstaat bij veel zonneactiviteit. Het is nu 2017 en we zitten daarmee in het dal van een 11-jarige cyclus waarin de zonneactiviteit toe en afneemt. Gemiddeld zijn er ongeveer 7 kansen per jaar om in Nederland en België wat te zien. Maar in piekjaren kan het vaker zijn, zo werd er in Duitsland in 2012 wel 21 keer een melding gemaakt.

Waar en wanneer moet ik kijken?
Een paar dingen zijn belangrijk.
Planning vooraf: als de zon een plasmawolk uitstoot (een Coronal Mass Ejection of CME) dan duurt het nog een tot drie dagen voordat het bij de aarde aankomt en poollicht veroorzaakt. Houd hiervoor websites als spaceweather.com en swpc.noaa.gov in de gaten. Het WSA-Enlil model rekent door wanneer de zonnewind of CME de aarde treft.Als het zover is dat er wat te zien zou moeten zijn dan wordt dat aangegeven op websites als poollicht.info en poollicht.be.Op het noordelijk halfrond ontstaat poollicht in een dikke band rond de noordpool. Omdat Nederlan…

Hyperfocale afstand

Stel dat je een foto wilt maken van een landschap met veel diepte. Hoe vertel je dan aan je camera dat alles scherp in beeld moet komen?
Je kan natuurlijk het diafragma dichtknijpen. Maar een kleine lensopening (groot F-getal) laat weinig licht door en de sluitertijden zullen toenemen.  Soms is dat geen optie zoals bij low light fotografie (poollicht) of wanneer je bewegingsonscherpte wil voorkomen. Een ander nadeel van een kleine lensopening is dat stof op de sensor zichtbaar wordt. En ook al knijp je het diafragma dicht, je moet nog steeds ergens op scherpstellen.


Paard in het winterse landschap van Myvatn, IJsland. Het vlekje boven het paard is een stofje op de lens en zichtbaar wegens het diafragma van f/16. (Canon EOS 450D, EF-S 18-55mm kitlens, 55mm, f/16, 1/50s, ISO 100)
Er is een andere oplossing, en dat is hyperfocaal scherpstellen (niet te verwarren met een hypervocaal, dat is iemand die de hele dag zingt). De methode maakt optimaal gebruik van de scherptediepte, of depth of…

Dorus

Je kan ver van huis op walvissafari gaan, maar het kan ook anders. Want deze hele week zwom er een jonge bultrug in de haven van Den Helder. Wat een apart gezicht als die enorme rug zo dichtbij uit het water komt!




Het dier trekt het nodige bekijks en heeft het blijkbaar naar zijn zin. Iemand heeft verzonnen dat hij (of zij) Dorus mag heten.