Doorgaan naar hoofdcontent

The Three Peaks Challenge



Drie bergen, twee broers, één etmaal

Afgelopen weekend heb ik de stoute schoenen aangetrokken voor een Britse krachtmeting: The National Three Peaks Challenge. Het is een begrip voor avonturiers: bedwing de hoogste bergen van Schotland, Engeland en Wales binnen 24 uur.

De feiten op een rijtje:

  •  Ben Nevis – hoogste berg van Schotland – 1344m
  • Scafell Pike – hoogste berg van Engeland – 977m
  • Snowdon – hoogste berg van Wales – 1085m

Voeg daar dan nog aan toe: slaapgebrek, busritten van berg-naar-berg en mogelijk barre weersomstandigheden…

Wat motiveert een mens om binnen een etmaal 3406m naar boven en naar beneden te lopen? Simpel: zoek een goed doel en benader sponsors om je te steunen. Dan laat je het wel uit je hoofd om op te geven.

En dus heb ik gekozen om Word4Life te steunen. Onder deze noemer zijn Ewout en Lianne de Vries met hun vier jongens naar Maleisië verhuisd om voor Wycliffe Bijbelvertalers te gaan werken. Ze leven nu van giften en daarom is elke bijdrage welkom. Met facebook en email waren er snel sponsors gevonden en hieronder volgt het beloofde verslag.

 

Schotland: de Ben Nevis

 

Ik ga de uitdaging aan met mijn broer Matthias. We zijn samen op pad met twaalf andere deelnemers uit Yorkshire, waar ook mijn broer woont. De chauffeur Allan brengt ons naar Fort William in Schotland waar we beginnen aan de Ben Nevis.

Zullen we de Ben Nevis in kilt doen?
Gewone kleren weer aan... groepsfoto!

15:00 We zijn begonnen! Energiek en opgetogen loopt een bont gezelschap van dertien man de berg op. Al na een uur wordt duidelijk dat het voor de een moeilijker is dan voor de ander. Ik heb in het platte Nederland weinig kunnen oefenen in hoogteverschillen maar het gaat me goed af.



17:50 Keurig op schema bereikt iedereen de eerste top. De Ben Nevis is bedekt met sneeuw en in wolken gehuld. De kou en de wind zorgen voor een haast magische sfeer. We feliciteren elkaar en maken snel een groepsfoto. Ik denk dat we hooguit tien minuten omlummelen op de top. Ik eet nog een boterham met pindakaas en we dalen weer af.





Onderweg naar beneden bellen Matthias en ik om de beurt naar onze vrouwen Catt en Sandra om te vertellen hoe we de eerste berg hebben bedwongen, dat het prima gaat en dat we klaar zijn voor meer!




20:20 We bereiken de parkeerplaats. Ik plak Compeed op een blaar en we eten heerlijke koude pasta die schoonzus Catt de avond van te voren had klaargemaakt. We babbelen nog wat met andere teams die ook de challenge doen en Allan brengt ons naar de Lakes!



Engeland: Scafell Pike

 

02:30 In het holst van de nacht staan we aan de voet van Scafell Pike. Omdat enkele locals de omgeving dachten te kennen had het busje wat binnenwegen genomen. Met hoge snelheid zijn we over karresporen gescheurd - het ging er heftig aan toe – dus we zijn blij dat we de benen kunnen strekken. Snel zetten we onze hoofdlampjes op. We klimmen over het hek en beginnen aan de tweede berg. Op de helling zijn een aantal sliertjes te zien van lichtjes: andere teams die eerder zijn aangekomen dan wij.



03:45 Twee deelnemers beginnen achterop te raken. We wisselen dan wat rollen. Matthias was de kaartlezer en wordt gevraagd om de laatste mannen wat meer te steunen. Niet iedereen in de groep kende elkaar op voorhand, dus dit leek een logische keuze. Iemand anders neemt de kaarten in ontvangst. Een half uur later haken de twee achterblijvers af. Een wijs besluit denk ik, want hiermee hebben ze ernstige blessures weten te voorkomen. De rest van de groep gaat vastberaden verder naar de top.

04:45 Door het wisselen van de kaartlezer volgen we per ongeluk een alternatieve route. Hierdoor doen we een spectaculaire beklimming door een steile kloof en bereiken we een subplateau. Het vroege licht dat de Engelse bergen en valleien bestrijkt is adembenemend. Een mooie beloning voor de zware klimpartij.


05:15 De Scafell Pike is bedwongen! Felicitaties volgen en groepsfoto’s worden genomen in een mistige en verlaten puinhoop. De euforie van Ben Nevis is verdwenen. We zijn niet meer compleet, de spieren beginnen zeer te doen en we zijn moe. Maar we laten ons niet kisten.




Om het tijdschema te houden wordt snel de afdaling ingezet. We kiezen ervoor om niet dezelfde steile kloof te nemen. Goed idee, maar we pakken in de verwarring wel een lusje teveel op de berg. De groep begint uiteen te vallen in een snelle kopgroep en een wat rustiger groepje waar Matthias en ik ook in zitten. We zetten onze gedachten erop om de challenge af te ronden. De tijdslimiet is bonus – maar nog steeds haalbaar!

Met de parkeerplaats in zicht gaan we even in het gras zitten om op adem te komen. Aan de overkant van de berg loopt een hond schapen bij elkaar te brengen. Een van de lads uit mijn groepje heeft zelf zo’n hond en blaast op zijn hondenfluitje commando’s over de berg om het arme dier in verwarring te brengen. Niemand heeft de moed om als eerste te zeggen dat we weer verder moeten. Iedereen heeft het moeilijk, maar niemand wil daar over beginnen. Met de tanden op elkaar dalen we het laatste stukje af.

07:00 Bij het hek staat de bus met draaiende motor te wachten. Er is geen tijd voor een plas of droge kleren. Met een dollemansvaart razen we over de karresporen! Voor mij en enkele anderen is dit het dieptepunt van de challenge. Zere knieën, kleren nat van het zweet, tassen die je om de oren vliegen… Een van de deelnemers moet overgeven (gelukkig buiten de bus).



Wales: de Snowdon


12:00 Na een barre rit hebben we eindelijk Wales bereikt en staan we aan de voet van de Snowdon. We haasten ons naar het toiletgebouw en als we terugkomen bij de bus is de kopgroep al vertrokken. Dit geeft een stukje rust want we kunnen nu in ons eigen tempo aan de laatste berg beginnen.

Er blijkt een sport te bestaan die fell running heet: hardlopen in de bergen. Uitgerekend vandaag wordt er een wedstrijd gehouden op de Snowdon! Terwijl we dus stap-voor-stap vechten om door te gaan worden we ingehaald door atleten in korte broekjes en shirts. Maar dat is nog niet het ergste. Er gaat namelijk een treintje naar de top en daardoor ziet het zwart van de dagjesmensen die op hun gemak de weg versperren.



14:25 Na een lange en trage beklimming staan we bovenop de Snowdon! Het is er onwerkelijk druk. We zien geen andere Three Peakers meer. Er worden geen groepsfoto’s meer gemaakt en het is nu ieder voor zich. Matthias en ik zetten Spencer op de foto, Spencer zet ons op de foto. We maken dat we wegkomen uit de chaos!




Als we elkaar weervinden zetten we de afdaling in. We overleggen nog of we het treintje zullen nemen maar vinden dat beneden alle waardigheid. Diep van binnen komt er een blijdschap opborrelen die maakt dat ik wel kan janken (ik ben een vent dus geef daar natuurlijk niet aan toe). 

15:00 De tijdslimiet zit er op. Het is niet gelukt om binnen 24 uur aan de voet van de derde berg te eindigen. Maar we hebben wel binnen 24 uur de drie pieken bereikt en daar zijn we enorm trots op.

16:20 Met een uur en 20 minuten uitloop komen we aan bij de bus. De kopgroep heeft hardlopend de limiet gehaald en had nog 30 minuten over. We feliciteren elkaar en brengen de avond door in Caernarfon waar het nog lang onrustig bleef…

(Dit blog verscheen in verkorte vorm ook op word4life.nl)

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Poollicht in Nederland

* foto's aangevuld op 29-03-2017
Poollicht ontstaat bij veel zonneactiviteit. Het is nu 2017 en we zitten daarmee in het dal van een 11-jarige cyclus waarin de zonneactiviteit toe en afneemt. Gemiddeld zijn er ongeveer 7 kansen per jaar om in Nederland en België wat te zien. Maar in piekjaren kan het vaker zijn, zo werd er in Duitsland in 2012 wel 21 keer een melding gemaakt.

Waar en wanneer moet ik kijken?
Een paar dingen zijn belangrijk.
Planning vooraf: als de zon een plasmawolk uitstoot (een Coronal Mass Ejection of CME) dan duurt het nog een tot drie dagen voordat het bij de aarde aankomt en poollicht veroorzaakt. Houd hiervoor websites als spaceweather.com en swpc.noaa.gov in de gaten. Het WSA-Enlil model rekent door wanneer de zonnewind of CME de aarde treft.Als het zover is dat er wat te zien zou moeten zijn dan wordt dat aangegeven op websites als poollicht.info en poollicht.be.Op het noordelijk halfrond ontstaat poollicht in een dikke band rond de noordpool. Omdat Nederlan…

Mist in de Oostvaarderplassen

Het is december en al dagen lang mistig weer. Maar dat mag de pret niet drukken om op een ochtend foto's te maken met zwager Lourens. De mist maakt alles lekker mysterieus.



We besluiten ons vooral te richten op de Konikpaarden. Deze morgen zijn ze alleen maar aan het grazen en dat levert weinig interessante plaatje op. Er is één exemplaar dat wel erg aan mensen is gewend en dat komt leuren om suikerklontjes of zo iets.



Als we geen snoep blijken te hebben zijn we van hem af en kunnen we verder gaan met het fotograferen van de rest van de familie.

In de mist is het allemaal nogal vredig en vaag.



Op de terugweg  zien we nog een Grote Zilverreiger rondvliegen. We struinen nog even door het gebied De Driehoek maar dat levert weinig fotomateriaal op. Het is allemaal erg grauw en grijs, maar hoort bij de dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw.






Dorus

Je kan ver van huis op walvissafari gaan, maar het kan ook anders. Want deze hele week zwom er een jonge bultrug in de haven van Den Helder. Wat een apart gezicht als die enorme rug zo dichtbij uit het water komt!




Het dier trekt het nodige bekijks en heeft het blijkbaar naar zijn zin. Iemand heeft verzonnen dat hij (of zij) Dorus mag heten.